Volharden als pleegouder

02 juli 2026

Als pleegouders zitten Adri en Anneke Hage op de eerste rang als het gaat om problemen in gezinnen. Maar ze ervaren de kracht en zegen van God. „Alles wat je aan deze kinderen doet, heb je aan Hem gedaan!” Door Pieter Beens

Als Adri en Anneke besluiten om hun huis open te stellen voor pleegkinderen, bidden ze om Gods leiding daarin. Een paar dagen later staat er een moeder op de stoep: de nood in haar eigen gezin is zo hoog dat ze 6 weken onderdak zoekt voor haar 2 jongste kinderen. Het is voor het Puttense echtpaar een gebedsverhoring. „We stonden nog niet eens ingeschreven bij een pleegzorgorganisatie, maar hebben ons huis wel voor de kinderen opengesteld”, vertelt Anneke. Uiteindelijk worden de 6 weken 6 maanden. Daarna volgen in bijna 20 jaar tijd meer dan 30 andere pleegkinderen.

Genoeg energie

Dat Adri en Anneke pleegouder zouden worden, konden ze van tevoren niet bedenken. Maar als ze zien hoe rijk zij gezegend zijn boven andere gezinnen ontstaat de behoefte om hun rijkdom te delen. „Het maakt zo uit waar je wieg heeft gestaan en welke kansen je hebt gekregen”, zegt Adri daarover. „Er zijn zoveel zorgen en problemen in gezinnen; het is dan fijn om iets voor die gezinnen te kunnen betekenen.”
Van dichtbij ziet het echtpaar hoe de problemen andere gezinnen soms tot boven het hoofd groeien – en welke weerslag dat heeft op de kinderen. De pleegkinderen die ze in huis ontvangen, hebben dan ook stuk voor stuk hun eigen bagage. Dat vraagt veel van de pleegouders.
„Vooral de eerste weken dat je pleegkinderen in huis neemt, zijn intensief”, vertelt Anneke. „Er is contact met hun ouders, met de school en met hun overige netwerk. Verder moet je uitzoeken wat een kind nodig heeft. En natuurlijk wil je dat het zich snel bij je thuis voelt. Intussen moet je zorgen dat je eigen kinderen ook voldoende aandacht krijgen.” Een strak ritme – van voldoende slaap en gezond eten tot tijdig ontspannen – moet ervoor zorgen dat het echtpaar genoeg energie blijft houden. 
„Een flinke dosis humor is in veel situaties ook wel handig”, zegt Adri lachend.

Hoger doel

Humor kan echter niet alle problemen oplossen. „We zijn weleens bedreigd door een boze vader en hebben ooit een woedende opa in huis gehad”, vervolgt Adri. „Onze zoon durfde op een bepaald moment niet meer alleen naar school te fietsen omdat hij bang was dat hij ontvoerd zou worden.”
Het hielp het echtpaar in die situaties om het hogere doel voor ogen te houden. „Vaak kun je de reacties van familieleden van de kinderen wel begrijpen”, relativeert Anneke de emoties van betrokkenen. „Het blijft altijd pijnlijk als je niet voor je kind kunt zorgen. Maar naarmate we dit langer doen, hebben we geleerd hoe we vol kunnen houden. We vragen om kracht en krijgen kracht. We bidden om een zegen en we worden gezegend.” 
Steun vanuit het eigen netwerk helpt ook, vult Adri aan. „Praktische hulp en een luisterend oor doen ons heel goed, net als het contact met andere pleeggezinnen.” En, zegt hij, betrokkenheid vanuit de kerkelijke gemeente is belangrijk. „Dat er af en toe voorbede voor pleeggezinnen en gezinshuizen wordt gedaan, doet ons erg goed. Meeleven vanuit de gemeente is namelijk niet alleen fijn, maar ook belangrijk. Daardoor krijgt het pleegkind echt een plek in de kerkelijke gemeente.”

Het echtpaar adviseert pleegouders die worstelen met druk of problemen binnen hun pleeggezin om contact te zoeken met andere pleegouders en om zichzelf en elkaar niet uit het oog te verliezen. „Blijf als echtpaar en als gezin op elkaar afstemmen”, zegt Anneke. „En zorg dat je uitgerust bent en gezond eet. Soms kan het helpen om even uit de situatie te stappen en gewoon te gaan wandelen. Bij thuiskomst kan de situatie er dan heel anders uitzien. Maar bedenk vooral: Voor zoveel gij dit een van deze Mijn minste broeders gedaan hebt, zo hebt gij dat Mij gedaan.”

Bemoediging voor pleegouders

Om de anderhalf jaar organiseert het Platform Jeugdhulpverlening* een landelijke bijeenkomst voor pleegouders. Tijdens de bijeenkomst in september staat het thema ‘Volharden als pleegouder’ centraal.
„Veel pleegouders beginnen vol motivatie aan hun taak, maar gaandeweg krijgen ze te maken met beproevingen en teleurstellingen”, vertelt initiatiefnemer Erik-Jan Verbruggen, zelf pleegouder en werkzaam bij Stichting Vluchtheuvel. „Tijdens de bijeenkomst willen we deze pleegouders bemoedigen om te volharden.”
Om te volharden moeten pleegouders een stevig team vormen en in gesprek blijven met hun biologische kinderen, familie, vrienden en gemeente, stelt Verbruggen. „Zij kunnen veel betekenen voor pleegouders die ervaren dat ze opgebrand raken. Steun begint met erkenning voor de druk die je ervaart. Het doet zo goed als anderen meeleven en meebidden, en pleegouders de ruimte bieden om even op adem te komen.”
De pleegzorgbijeenkomst is vooral bedoeld voor pleegouders en gastgezinnen, maar Verbruggen hoopt ook andere betrokkenen, zoals ambtsdragers en jeugdhulpverleners, te verwelkomen. Verbruggen: „We hopen dat het een ‘feest van herkenning’ wordt voor pleegouders, zodat ze zich bemoedigd voelen om hun taak voort te zetten. En dat meer gezinnen zich aanmelden als pleeggezin, want er zijn doorlopend nieuwe pleeggezinnen nodig!”

Dit artikel verscheen in 'Zicht op de kerk' van 11 september 2025. Foto: Annie Spratt via Unsplash